Fragmenty z książki „Miłość”

“Człowiek, który dużo przeszedł w życiu, już później tak bardzo nie ufa ludziom. Nie zakochuje się tak szybko i nie uśmiecha się do wszystkich. Nie ufa – nie dlatego, że nie potrafi. Potrafi. Ale zrozumiał, że zaufanie to jest bezcenny dar i nie można go dawać każdemu.

Już nie zakochuje się tak szybko. I nie dlatego, że zapomniał o miłości. Pamięta, a nawet za nią bardzo tęskni. Ale zrozumiał, że miłość jest intymna, delikatna i bezbronna, a nie każdy człowiek umie ją celebrować, szanować i dotykać jej.

A co do uśmiechu. Też pamięta, jak się to robi, ale teraz uśmiecha się już tylko do dobrych ludzi.”

***

“Ludzie będą chcieli uczyć Ciebie nienawiści, ale Ty naucz się, jak wybaczać i kochać innych.
Ludzie będą chcieli uczyć Ciebie, jak ranić innych, ale Ty naucz się, jak pomagać i być dobrym człowiekiem.
Ludzie będą chcieli uczyć Ciebie, jak oszukiwać, ale Ty naucz się, jak żyć w prawdzie i jak być wdzięcznym za to, co masz.
Ludzie będę chcieli uczyć Ciebie wielu złych rzeczy, ale Ty ucz się tylko tego, co serce Ci podpowiada. 
Ludzie będą też chcieli, żebyś widział piękno człowieka tylko z zewnątrz. Czy jest młody, wysportowany, ma dużo znajomych, czy jest bogaty, ale Ty patrz tylko, czy ma dobre serce i nic więcej.
Nie słuchaj rad złych ludzi, którzy żyją w strachu, gniewie i zazdrości. Nie przejmuj się nimi. Niech Cię za to nie lubią, niech krytykują, niech się śmieją. Pozwól im na to.
To i tak nie jest Twoje, co oni robią, a do nich z pewnością wróci. Ty bądź wolny, bądź sobą i rozwijaj swoją wrażliwość, swoją pasję i spełniaj marzenia. A co do urody, to człowiek o dobrym sercu, niezależnie jak wygląda i co ma, i tak jest najpiękniejszym człowiekiem na świecie.”

***

“Czasami nie wszystko, co chcesz, się spełni. Czasami stracisz zaufanie do osób, którym ufasz najbardziej. Nie wszyscy dobrzy ludzie zostaną w Twoim życiu. Nieraz zostaniesz zraniony przez osoby, które kochasz. Nie wszystkie wojny wygrasz, zwłaszcza te, które toczysz w sobie. Czasami takie jest życie.

Ale życie także ma swoje dobre strony.

Spotkasz ludzi, którzy wywołają uśmiech na Twojej twarzy. Poznasz człowieka, z którym odkryjesz piękny świat ciała. Dostaniesz prezenty, które będą warte więcej niż diamenty. Znajdziesz przyjaźń, która będzie silniejsza od wszystkich Twoich znajomości. Zobaczysz miejsca na Ziemi, o których nawet nie śniłeś, gdzie widoki zapierają dech w piersiach. Odkryjesz bogactwo, którego nie widać gołym okiem, ale poczujesz miłość, którą jesteś. Doznasz radości, które zrodzą zachwyt w sercu i będziesz miło wspominać je do końca swoich dni.

Dlatego ciesz się każdym drobnym szczęściem, które dostrzegasz, i bądź wdzięczny za każdego dobrego człowieka, którego spotykasz na swojej drodze.”

***

By w pełni określić człowieka, należy poznać pięć aspektów jego duszy – życia, miłości, mądrości, świadomości i wolnej woli. Pierwszą książkę, zatytułowaną „Źródło wiedzy”, napisałem filozoficznie, przez pryzmat umysłu. Przedstawiłem w niej moje widzenie form i kształtów świata. W 22 punktach określiłem praktykę codzienności, polegającą na głębszym poznaniu siebie, oraz pokazałem sposób, w jaki można sobie radzić np. ze strachem lub ze śmiercią. Drugą książkę napisałem w aspekcie duchowym, przez pryzmat świadomości. Jest to opis mojej podróży przez Tybet i pieszych wędrówek po Himalajach. Zamieściłem w niej wiele kolorowych zdjęć i opowiedziałem o tym, co jest ważne w życiu, czym jest pokora, cierpienie, smutek, przebaczenie, radość, oraz jak powinniśmy żyć jako ludzie, a wszystko to widziane oczami duszy. Trzecią książkę, pt. „Życie”, napisałem o samym życiu, człowieku i jego przyjaźni.

Tym razem prezentuję czwartą książkę, do lektury której chciałbym Cię zaprosić. Jest to książka o miłości: do innego człowieka, do świata i do siebie. Ukażę ją z różnych stron – jak działa na nas, na nasze emocje, uczucia, na drugiego człowieka, i co uruchamia w nas, gdy się na nią otworzymy. Poprowadzę Cię po zakamarkach Twojej duszy, by wzbudzić miłość do siebie i innych ludzi. Byś ukochał świat takim, jakim jest. Bez nazywania, oczekiwania, stawiania warunków i potrzeby jego zmiany. Rozbudzę Twoją wrażliwość, a przy tym chęć obserwacji i otwartości. Pokażę Ci miłość do drugiego człowieka, miłość do partnera, do tego, co Cię otacza. Ukażę również, czym miłość nie jest, jak włada nią żądza, pycha, pragnienie ego, gdzie pojawiają się warunki. Gdzie zaczyna się chora miłość i wszystkie odmiany tej choroby.

Czy wierzę w miłość?

Jeśli zaakceptujesz to, iż w moim świecie nie ma idealnej miłości, oraz fakt, że nie oczekuję, iż jutro będzie jeszcze lepsza, ładniejsza, wartościowsza – to tak, w taką miłość wierzę. Wtedy ona zjawia się i jest wieczna.  

Czy zrozumiesz i poczujesz miłość czytając mnie?

W dużej mierze będzie to zależeć od Ciebie. Od tego, jak mnie odczytasz, co będziesz czuł między słowami, co zrobisz po zamknięciu książki. Możesz wielokrotnie przeczytać tę książkę i niczego się nie dowiedzieć, niczego nie poczuć. Jednakże zobaczysz, czym miłość jest, a czym nie. Zobaczysz, że piękny umysł, jak i otwarte serce decydują o połączeniu się z miłością, by się nią stać, oraz pojawieniu się obecności, o której będę jeszcze wspominał.

Czy zatem uda mi się w pełni opisać miłość?

Aby tego dokonać, należy wiedzieć, że jest ona jednym z pięciu aspektów naszej duszy. Dlatego człowiek, chcąc ją dobrze zrozumieć, musi mieć świadomość, że ona nie jest jedyną siłą we Wszechświecie. Bowiem występuje na tle innych jeszcze czterech aspektów duszy, z którymi jest połączona.

Ogólnie staraj się nie odbierać jakiegoś zdania z tej książki dosłownie, traktować jak jakieś etykiety i później nazywać to lub oceniać – raczej spróbuj to poczuć. Proszę nie wyrywaj z książki jednego znaczenia miłości, bo żeby ją zrozumieć po swojemu i poczuć, należy traktować tę książkę jako całość.

(…)

Miłość nie jest zmysłem, uczuciem, emocją, namiętnością, doznaniem, pożądaniem, intymnością, sacrum, romantyzmem, pragnieniem, duszą, a nawet sensem życia. Wszystko, co stanowi warunek, nie jest nią. Zmysły – to nie miłość – to wzrok, słuch, dotyk, smak, węch, poczucie równowagi, przestrzeni, czasu. W sumie jest ich kilkanaście, szerzej postaram się je opisać w kolejnej książce.

Uczucia – to nie miłość – to są drzwi do serca, do ciała, do umysłu. Często dzięki namiętności uczucia wzrastają lub są tłem dla niej. Często samo uczucie mylone jest z samą miłością. Owszem, niektóre uczucia mogą być częścią tej miłości. Mogą być jej tłem, lecz wtedy gdy mamy piękny umysł i otwarte serce. Takim uczuciem może być np. szczęście lub radość, ale uczuciem może być też smutek lub jakaś emocja, która wynika z uczuć – i to już nie jest miłość.

Emocja – to nie miłość – to „połączenie” ciała z obszarami umysłu: zmysłów, ego, pamięci i intelektu. Szerzej opisałem to w książce „Oczami Duszy”.

Namiętność – to nie miłość – to emocja bardziej wzburzona, to mocniejsze połączenie ciała z czterema obszarami umysłu. To w tym stanie również powstają uczucia.

Doznanie – to nie miłość – to połączenie ciała ze zmysłami.

Pożądanie – to nie miłość – to wywyższenie się ego w obszarze umysłu. Często poprzez „ja” lub „moje”.

Intymność – to nie miłość – to prywatność, to odkrycie się przed drugą osobą w zaufaniu, bliskość z innym człowiekiem.

Sacrum – to nie miłość – to przestrzeń, myśl, tajemnica, doświadczenia, najwyższy stan, który znamy, najbardziej czysty, niemal święty.

Romantyzm – to nie miłość – to sentymentalność, to próba zatrzymania czasu, to bunt przeciwko ideom, to czasami walka z prawdziwą miłością w imię miłości.

Pragnienie – to nie miłość – to brak równowagi zmysłów ciała, poprzez niedobór lub nadmiar jednego ze zmysłów ciała lub obszaru umysłu.

Dusza – to nie miłość – to jeden z jej aspektów. Oprócz miłości jest jeszcze: mądrość, wolna wola, życie i świadomość. Dokładnie opisałem to w książce „Źródło wiedzy” oraz „Oczami Duszy”.

Sens życia – to nie miłość – dla niektórych sensem życia są dzieci, ale do czasu, gdy spełniają ich oczekiwania. Kiedy dziecko staje się kimś innym lub robi coś, czego byśmy nie chcieli, wówczas sens życia pryska. Dla innych sensem życia jest wiedza i zdobywanie tytułów naukowych – to nadaje im sens. Jednak z czasem, przez ułomność naszych umysłów, zaczynają zapominać lub okazuje się, że ich wiedza jest niepełna i wtedy gubią sens życia. Jeszcze inni widzą sens w pielęgnowaniu ciała, ale tylko do momentu, gdy nie zachorują. Część ludzi uważa, że to gromadzenie majątku nadaje sens ich życiu, dopóki tego nie stracą. Wielu myśli, że awans zawodowy i wspinanie się po szczeblach kariery dodaje im skrzydeł, jednak do momentu, w którym się wypalą. Często, szukając sensu życia, gubimy się, ponieważ nie znamy swojej natury i charakteru. Każdy z nas jest inny i wyjątkowy, każdy ma inną przeszłość i rolę we Wszechświecie. Każdy człowiek powinien znać siebie na tyle, żeby chociaż wiedzieć, w którym kierunku ma podążać, co sprawia mu radość i co jest fundamentem jego życia. Nie da się zbudować domu bez fundamentu. Nawet najpiękniejszy pałac nie będzie stał latami, jeśli nie będzie miał fundamentu. Dla jednych jest to dom, rodzina, dzieci. Dla innych podróże, zdobywanie nowych umiejętności, poznawanie świata. Każdy z nas ma inny charakter i odnalezienie chwil radości zależy właśnie od niego. Kiedy oszukujemy się przez całe życie, to z wiekiem coraz trudniej nam odnaleźć szczęście i sens życia.

Warunek – to nie miłość – człowiek, który chce kochać według jakichś kryteriów, nigdy nie poczuje, czym jest miłość. Tylko człowiek, który nie ma żadnego planu, żadnego wymagania, żadnego kryterium, ma szansę poczuć miłość. Miłości nie będzie w nas, gdy będziemy patrzyli przez „moje” lub „ja”. Mój syn, moja żona, moje dziecko, mój pies. Ja kocham, ja Cię szanuję, ja tęsknię. To jest typowa miłość, która jest w głowie i bez otwartego serca zamieni się w pseudo miłość. Ogólnie warunek oznacza dualność. Wszystko, co stanowi zależność od czegokolwiek, od kogokolwiek, od przestrzeni i od czasu, jest warunkiem. Kocham – nie kocham, lubię – nie lubię, pragnę – nienawidzę, tworzą w Tobie dualizm, a to wywołuje pragnienie. Wszystko, co w sobie będziesz uruchamiać, żeby do czegoś dojść lub nie, będzie wytwarzało opór. Pragnienie dawania miłości też będzie to sprawiało. Miłość powstaje przy otwartym sercu i wtedy, gdy jest pełna obserwacja zrozumienia, gdy umysł jest piękny. Tu nie ma miejsca na dawanie lub zabieranie miłości, tylko chory umysł tak może zakładać. Twój umysł powinien obserwować, a nie coś zakładać, ponieważ wtedy zostanie zniewolony i złapany przez czas. Możesz poznawać miłość u siebie tylko wtedy, gdy idziesz drogą duchową z miejsca, które znasz i już je rozumiesz, w nowe miejsce, którego jeszcze nie znasz. Nie ma innej drogi. Nie ma tu warunków, stopniowania na tej drodze, ani uzależnienia od innych ludzi. Żebyś mógł zrozumieć o czym piszę, proszę zastanów się nad czasem oraz tym, co wywołuje zależność u Ciebie od kogoś, czegoś. Czy przez nią nie czujesz się osamotniony, czy nie wywołuje u Ciebie przywiązania, np. do jakieś osoby? Jeżeli to zrozumiesz, pojmujesz także znaczenie dualizmu.