Chmury zakrywaj\u0105 gwiazdy, czujna noc ust\u0119puje jednemu promykowi \u015bwiat\u0142a. Mg\u0142a zaczyna si\u0119 podnosi\u0107 ku g\u00f3rze, cisza cichutko przemienia si\u0119 w rozleg\u0142y szelest. W tle bezruch powoli zaczyna si\u0119 porusza\u0107, tworz\u0105c delikatnie nowe formy. \u0141\u0105ka zaczyna si\u0119 budzi\u0107, w powietrzu czu\u0107 delikatny podmuch orze\u017awienia. Drzewa wyci\u0105gaj\u0105 swoje ga\u0142\u0119zie, \u017ad\u017ab\u0142a trawy prostuj\u0105 si\u0119, krzewy skr\u0119caj\u0105 kolorowe p\u0119dy ku niebu, a kwiaty powoli otwieraj\u0105 filigranowe p\u0142atki. Promyk \u015bwiat\u0142a pada na porann\u0105 ros\u0119, usadowion\u0105 na \u0142odydze ma\u0142ego kwiatka, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie si\u0119 budzi. Nadchodzi nowy dzie\u0144!<\/p>\n\n\n\n
Ma\u0142y kwiatek otwiera oczy z u\u015bmiechem na \u201etwarzy\u201d, bo sp\u0119dzi dzi\u015b dzie\u0144 na byciu kwiatkiem, na s\u0142uchaniu ciszy pomi\u0119dzy wiatrem, na poznawaniu siebie i \u0142\u0105ki, na bezruchu obecno\u015bci i \u015bwie\u017co\u015bci, na prze\u017cywaniu go tak, jakby by\u0142 jedynym dniem w jego \u017cyciu. Kwiatek dzi\u0119kuj \u017cyciu, \u017ce czuje je w sobie, dzi\u0119kuje za chmury i s\u0142o\u0144ce na niebie, powiew wiatru, d\u0142ugie korzenie w ziemi, silne \u0142odygi, kolorowe kwiaty. Dzi\u0119kuje za wod\u0119, kt\u00f3r\u0105 teraz pije oraz ziemi\u0119, kt\u00f3ra go nosi w sobie. Dzi\u0119kuje, \u017ce jest u\u015bmiechem Ziemi dla \u0142\u0105ki. Dzi\u0119kuje za wszystko, co go dzi\u015b spotka. Dzi\u0119kuj Bogu, \u017ce jest w nim, a on w Bogu.
U\u015bmiecha si\u0119 do wszystkich bez warunk\u00f3w i um\u00f3w, bo kocha wszystkich takimi, jakimi s\u0105, bez oczekiwania i os\u0105dzania. Jest kwiatem samym w sobie, jest jedyny i niepowtarzalny. Nie troszczy si\u0119 o to, co by\u0142o wczoraj i nie prosi o jutrzejszy s\u0142oneczny dzie\u0144 albo deszczow\u0105 noc.
Teraz s\u0142yszy szelest swoich \u0142odyg, poruszaj\u0105cych si\u0119 od wiatru, czuje w ziemi korzenie, promyki s\u0142o\u0144ca muskaj\u0105ce p\u0142atki kwiat\u00f3w, otwartych na wszystko. Jest \u015bwiadomy czarnej ziemi, z kt\u00f3rej powsta\u0142 i nie wypiera si\u0119 jej. Nie oczekuje, \u017ce kto\u015b b\u0119dzie r\u00f3s\u0142 tak jak on, pozwala innym \u017cy\u0107 zgodnie z ich wol\u0105 i prawami natury. On wie, \u017ce jest ze wszystkim po\u0142\u0105czony, \u017ce dzi\u0119ki palecie farb \u017cywio\u0142\u00f3w Ziemi i p\u0119dzla w r\u0119ku Boga, jest obrazem na Jego p\u0142\u00f3tnie.<\/p>\n\n\n\n
Podchodzi do wszystkiego z niewinnym zaciekawieniem, jakby pierwszy raz to wszystko widzia\u0142. Patrzy na mr\u00f3wki, kt\u00f3re id\u0105 przed siebie, nios\u0105c co\u015b w g\u00f3rze. Zerka na wa\u017ck\u0119 przelatuj\u0105c\u0105 cichutko obok jego \u0142odygi. Widzi ptaka szybuj\u0105cego gdzie\u015b w sin\u0105 dal i dostrzega kszta\u0142t chmury, tworz\u0105cej pi\u0119kne obrazy na niebie. Patrzy na kwiaty, w kt\u00f3rych mo\u017ce si\u0119 ujrze\u0107, na \u017ad\u017ab\u0142a trawy o niezachwianej w sobie obecno\u015bci, na du\u017ce i dumne drzewa o roz\u0142o\u017cystych konarach, na krzewy, kt\u00f3re ko\u0142ysz\u0105 si\u0119 jak emocje i uczucia na wietrze, na s\u0142o\u0144ce, kt\u00f3rego tarcza ogrzewa jego p\u0142atki. S\u0142ucha d\u017awi\u0119k\u00f3w ciszy, z kt\u00f3rej powstaje nowa muzyka, doznaje dotyku przestrzeni, z kt\u00f3rej wy\u0142aniaj\u0105 si\u0119 kolejne formy. Czuje prostot\u0119 i majestat \u017cycia.
Dzi\u0119ki temu, co go otacza, kwiatek poznaje siebie oraz \u0142\u0105k\u0119. Nie b\u0119dzie spe\u0142nia\u0142 oczekiwa\u0144 kwiat\u00f3w ani pragnie\u0144 much. Nie b\u0119dzie udawa\u0142 drzewa, nie b\u0119dzie szuka\u0142 przyjemno\u015bci poza sob\u0105, ani walczy\u0142 z w\u0142asnymi pragnieniami.
Kwiatek kocha kocha\u0107, radowa\u0107 si\u0119 rado\u015bci\u0105 i kreowa\u0107 \u017cywio\u0142ami przyrody. Kocha \u0142\u0105k\u0119, wschody s\u0142o\u0144ca, ptaki, owady, kwiaty, opadaj\u0105ce li\u015bcie, czarn\u0105 ziemi\u0119, szum wiatru, promyki s\u0142o\u0144ca i krople deszczu. Czuje, jak jego soki p\u0142yn\u0105 w \u0142odydze, czuje dotyk czu\u0142k\u00f3w pszczo\u0142y, powolne bicie serca Ziemi, lekki gwiezdny py\u0142, kt\u00f3ry cichutko opada z g\u00f3ry. Widzi, jak wszystko \u017cyje i jest idealnie perfekcyjne, zataczaj\u0105c kolejne ko\u0142o na zegarze Wszech\u015bwiata, poznaj\u0105c siebie g\u0142\u0119biej.
B\u0119d\u0105c sob\u0105 w bezkresie poznawania tego wszystkiego, w wielkim zachwycie, kwiatek zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119 na motyla, kt\u00f3ry przelatywa\u0142 w\u0142a\u015bnie obok niego. Zacz\u0105\u0142 mu si\u0119 przygl\u0105da\u0107, otwieraj\u0105c si\u0119 na niego ca\u0142ym swoim \u201eumys\u0142em\u201d i \u201esercem\u201d. Jego barwy i majestat ruch\u00f3w skrzyde\u0142, mieni\u0105cych si\u0119 w s\u0142o\u0144cu sprawi\u0142y, \u017ce dostrzeg\u0142 w nim anio\u0142a. Napawa\u0142 si\u0119 jego tajemniczo\u015bci\u0105 i delikatno\u015bci\u0105. Zauwa\u017cy\u0142, \u017ce tworzy\u0142a si\u0119 za nim chmurka jasnor\u00f3\u017cowego py\u0142ku, mieni\u0105cego si\u0119 z\u0142otymi kolorami promieni s\u0142onecznych. Wyp\u0142yn\u0119\u0142a z niego nieodparta rado\u015b\u0107, pojawi\u0142a si\u0119 b\u0142ogo\u015b\u0107 chwili i u\u015bmiech. Czas si\u0119 zatrzyma\u0142, przysz\u0142o zrozumienie i akceptacja, jego \u201eserce\u201d wype\u0142ni\u0142o si\u0119 mi\u0142o\u015bci\u0105, a \u201eumys\u0142\u201d spe\u0142nieniem. Pojawi\u0142y si\u0119 \u0142zy rado\u015bci, a jego mi\u0142o\u015b\u0107 przepe\u0142ni\u0142a ca\u0142\u0105 \u0142\u0105k\u0119.
Jednak nie pragn\u0105\u0142 zatrzyma\u0107 d\u0142u\u017cej tego pi\u0119knego widoku dla siebie. Gdyby tego zapragn\u0105\u0142, do jego \u201eserca\u201d dosta\u0142by si\u0119 smutek. Przela\u0142 swoj\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 na motyla, kt\u00f3ry tym samym si\u0119 odwzajemni\u0142 i w ten spos\u00f3b zrodzi\u0142o si\u0119 szcz\u0119\u015bcie.
Ka\u017cdy, kto ich ujrza\u0142, zobaczy\u0142 ich w pe\u0142nej okaza\u0142o\u015bci, a w powietrzu unosi\u0142a si\u0119 pi\u0119kna wo\u0144 anielskiego aromatu. Ka\u017cdy m\u00f3g\u0142 poczu\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107 i ch\u0119\u0107 \u017cycia. Ca\u0142y \u015bwiat si\u0119 do nich u\u015bmiecha\u0142, a by\u0142 tak pi\u0119kny, jak oni.<\/p>\n\n\n\n
Ma\u0142y kwiatek jest najszcz\u0119\u015bliwszy na \u0142\u0105ce, jego wra\u017cliwo\u015b\u0107, rado\u015b\u0107 i otwarto\u015b\u0107 daj\u0105 mu spe\u0142nienie. \u017byje w obecno\u015bci siebie i jest natchnieniem dla innych.<\/p>\n\n\n\n
Wieczorem pogoda zmieni\u0142a si\u0119 nieoczekiwanie, s\u0142o\u0144ce zakry\u0142o oczy chmurami, \u017ceby nie widzie\u0107 tego, co zaraz si\u0119 stanie. Nasta\u0142a przenikliwa cisza, ptaki si\u0119 pochowa\u0142y, a li\u015bcie zacz\u0119\u0142y ta\u0144czy\u0107 wysoko sw\u00f3j marsz pogrzebowy na tle pochmurnego nieba. Wkr\u00f3tce zacz\u0119\u0142y spada\u0107 z niego wielkie krople deszczu. Chmury wystukiwa\u0142y na ziemi rytm smutnej, \u017ca\u0142obnej pie\u015bni. Kwiatek ju\u017c wiedzia\u0142, \u017ce to dla niego graj\u0105 i ta\u0144cz\u0105, ale nie smuci\u0142 si\u0119 \u2013 w poczuciu zaufania wiedzia\u0142 r\u00f3wnie\u017c, \u017ce wszystko wr\u00f3ci w innej formie. Wiedzia\u0142, \u017ce \u017cycie przygotowywa\u0142o go do tego momentu, kt\u00f3ry ma nast\u0105pi\u0107, by wr\u00f3ci\u0107 do domu. \u017bycie da\u0142o mu wiele rado\u015bci i spe\u0142nienia, a kiedy ponownie wr\u00f3ci do niego, jeszcze g\u0142\u0119biej zanurzy si\u0119 w przestworzach kreacji i pe\u0142ni.
Ca\u0142y \u015bwiat przygl\u0105da\u0142 si\u0119 ma\u0142emu kwiatkowi, kiedy wiatr wyrywa\u0142 go z ziemi, nios\u0105c ku g\u00f3rze. Raz po raz niebo roz\u015bwietla\u0142o im drog\u0119 w nieznane, przy akompaniamencie huku piorun\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Po ulewnej burzy, kt\u00f3ra wstrzyma\u0142a \u017cycie na \u0142\u0105ce, unosi si\u0119 ziemisty zapach powietrza. \u0141\u0105ka jest \u015bwie\u017ca i soczysta, a niebo nadal pochmurne i zap\u0142akane. Daleko, na bezkresie \u0142\u0105k, s\u0142o\u0144ce opada ku do\u0142owi, by zanurzy\u0107 si\u0119 w mroku. Wszystko zastyga w bezruchu.<\/p>\n\n\n\n
Chmury zakrywaj\u0105 gwiazdy, czujna noc ust\u0119puje jednemu promykowi \u015bwiat\u0142a. Mg\u0142a zaczyna si\u0119 podnosi\u0107 ku g\u00f3rze, cisza cichutko przemienia si\u0119 w rozleg\u0142y szelest. W tle bezruch powoli zaczyna si\u0119 porusza\u0107, tworz\u0105c delikatnie nowe formy. \u0141\u0105ka zaczyna si\u0119 budzi\u0107, w powietrzu czu\u0107 delikatny podmuch orze\u017awienia. Drzewa wyci\u0105gaj\u0105 swoje ga\u0142\u0119zie, \u017ad\u017ab\u0142a trawy prostuj\u0105 si\u0119, krzewy skr\u0119caj\u0105 kolorowe p\u0119dy ku niebu, a kwiaty powoli otwieraj\u0105 filigranowe p\u0142atki. Promyk \u015bwiat\u0142a pada na porann\u0105 ros\u0119, usadowion\u0105 na li\u015bciu starej lipy, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie si\u0119 budzi. Ona wie, \u017ce staro\u015b\u0107 jest pi\u0119kna sama w sobie, gdy nie boi si\u0119 \u015bmierci. Wie, \u017ce jest jeszcze pi\u0119kniejsza, gdy obok ro\u015bnie jej partner. Lipa otwiera \u201eoczy\u201d z u\u015bmiechem na \u201etwarzy\u201d. Nadchodzi nowy dzie\u0144!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Chmury zakrywaj\u0105 gwiazdy, czujna noc ust\u0119puje jednemu promykowi \u015bwiat\u0142a. Mg\u0142a zaczyna si\u0119 podnosi\u0107 ku g\u00f3rze, cisza cichutko przemienia si\u0119 w rozleg\u0142y szelest. W tle bezruch powoli zaczyna si\u0119 porusza\u0107, tworz\u0105c delikatnie nowe formy. \u0141\u0105ka zaczyna si\u0119 budzi\u0107, w powietrzu czu\u0107 delikatny podmuch orze\u017awienia. Drzewa wyci\u0105gaj\u0105 swoje ga\u0142\u0119zie, \u017ad\u017ab\u0142a trawy prostuj\u0105 si\u0119, krzewy skr\u0119caj\u0105 kolorowe p\u0119dy […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-155","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-przemyslenia"],"yoast_head":"\n