Chciałbym Cię zaprosić do przyjrzenia się swojej Duszy z bliska, czyli poznania siebie samego. Poproszę, byś się wyciszył, pomedytował, pomodlił się i poprosił swoją Duszę o to, byś mógł Ją poczuć. Niezależnie od tego, czy wierzysz w Nią, czy nie, to przy otwarciu się na Nią, przy czystej intencji, poczujesz Ją i to będzie ten moment, który zacznie zmieniać Ciebie od wewnątrz. To będzie chwila, w której zmieni się Twój sens poszukiwania życia już na zawsze. Samo zastanowienie się nad tym, czy masz Duszę, otwiera Cię na pytanie: Kim jestem?
To jest najważniejsze pytanie w Twoim życiu. Pomimo, że może zburzyć cały Twój świat zewnętrzny, przewartościować cały Twój świat wewnętrzny i odkleić Ciebie samego od tego, co myślisz na swój temat, bo wytworzy w Tobie potencjał uwolnienia się z kajdan iluzji. Już sama czysta intencja i refleksja dotycząca tego pytania spowoduje w Tobie proces zmian. I nieważne, jak starym jesteś teraz człowiekiem, nieważne, jak młodym możesz być teraz chłopcem, bo w każdej chwili możesz zacząć swój kontakt z Duszą.
Świadomość, że jesteśmy przejawieniem swojej Duszy, będzie zmieniała nas. Inaczej zaczniemy wszystko odbierać, inaczej rozumieć, w końcu odejdziemy od zewnętrznych nauczycieli, guru i szukania odpowiedzi poza nami. Przypomnimy sobie, kim jesteśmy, aby odkryć cud, którym zawsze byliśmy. Rozpocznie się proces odzyskiwania Duszy.
W człowieku z potarganym życiem, pokaleczonym w wojnach z ludźmi i z samym sobą, zaczniemy poznawać siebie na nowo, stając się tym, kim jesteśmy naprawdę, tym, kim byliśmy zawsze. Wszelkie słabości, wady, ułomności sprawią, że zaczniemy je zmieniać krok po kroku, dzień po dniu, noc po nocy. Rozpocznie się proces małych zmian, z którymi się zgodzimy, by nie stwarzały w nas oporu. Proces, który zaakceptuje naszą nieidealność i to, czego nie będziemy mogli zmienić. Nastanie życie w zgodzie z Duszą, w którym zaczniesz bardziej doświadczać swoich marzeń niż swoich lęków.
Pierwszy proces budzenia się i poznawania swojej Duszy jest najtrudniejszy, ponieważ jeszcze duży wpływ ma na nas środowisko, w którym się znajdujemy, oraz to, jak bardzo się zbuntujemy. Podobnie proces odrywania się od iluzji nie jest przyjemny. Nie wierz w to, że proces przebudzenia jest miły. To nieprawda. Zaczynasz poznawać siebie w samotności z różnych stron, a najbardziej w relacjach z innymi ludźmi. Dodatkowo – odchodzą iluzje, które zaczynają się odklejać od Ciebie jedna po drugiej.
Na tym świecie jest bardzo dużo iluzji, w których żyjemy, a które później bolą. Dlatego czasem nasza Dusza budzi nas, żebyśmy choć na chwilę ocknęli się z tego amoku, z tych gier, z tej gonitwy szczurów za pieniędzmi, władzą i karierą. Jednak błędnie jest ten proces interpretowany przez niektórych, iż zawsze ma dokonać się poprzez cierpienie umysłu lub ból ciała. Jeżeli idziesz drogą Duszy, robisz to, co czujesz, nie mając z tego powodu wyrzutów sumienia, to oznacza, że Dusza prowadzi Ciebie tak, abyś jak najmniej cierpiał i chorował. Nie jest również prawdą, że proces transformacji człowieka musi być poprzedzony jego osobistą tragedią lub efektem ciemnej nocy Duszy.
Ale życie w zgodzie z Duszą nie oznacza wcale, że nie spotkasz po drodze burz i nawałnic. Mogą zdarzyć się takie chwile, kiedy zaczniesz się zmieniać, coś rozumieć, coś przeżywać. Czasami może być i tak, że tam, gdzie poczujesz cierpienie, to właśnie będzie miejsce, gdzie przedziera się Twoja Dusza, by dotrzeć do Ciebie. Podobnie, jak w przypadku bólu ciała, może być to informacja, że zrobiłeś, robisz lub zrobisz coś źle w przyszłości. Dlatego krótkotrwałe cierpienie lub ból ciała, wbrew pozorom, może Ci pomóc, gdy jesteś tego świadomy. Ważne jest, by w tym momencie rozpoznać jego źródło i zrozumieć, co chce przekazać, a dzięki temu nie cierpieć długo. Kiedy zaczniesz poznawać siebie, wówczas już w inny sposób będziesz postrzegać świat zewnętrzny i ludzi w nim żyjących. Każdego napotkanego człowieka potraktujesz jak siebie, widząc w nim swoje własne odbicie – własnego doświadczenia, losu i myśli. Ujrzysz samego siebie. Zrozumiesz, że ludzie są ze sobą połączeni, że los jednego człowieka, to los nas wszystkich. Przestaniesz już chcieć być lepszym i mądrzejszym. Uwolnisz się od oceny, od oczekiwań, od napięcia. Gdy wyrazisz intencję poznania prawdy i głęboko będziesz w to wierzyć, zobaczysz, że tak naprawdę nic nie będziesz musiał robić, by ją poznawać. Ona sama zacznie się przed Tobą odsłaniać. Kiedy poznasz prawdę o sobie, przekonasz się, że o wiele łatwiejszą drogą do Boga jest droga miłości, współczucia i wrażliwości, niż droga cierpienia, bólu i strachu. W świecie zewnętrznym mogą być uważane przez niektórych za słabość, ale Ty już będziesz wiedział, że to nieprawda, że jest wręcz przeciwnie. Tylko wielcy ludzie mogą sobie pozwolić na bycie wrażliwym, współczującym i kochającym, a co najważniejsze, na życie w zgodzie z samym sobą.